« Blog

Koffie met melk of Duo Penotti

Waarom je soms moet  'vechten om te hechten'.

Als koffie en melk. Twee levens zo compleet verweven dat je niet meer wist waar de één begon en de ander eindigde. Het klinkt misschien romantisch, maar het was ook verstikkend. We leunden zo zwaar op elkaar dat we elkaar langzaam uit balans trokken.

Ik zie deze dynamiek vaker, maar ik heb hem vooral zelf geleefd.
Door trauma en onveiligheid in mijn verleden, zocht ik in mijn vrouw, de vulling voor een leegte die ik zelf niet kon hanteren.
Zij, vanuit haar natuurlijke neiging om te zorgen en te 'fixen', stapte vol in die rol.

Het resultaat? Een ongezonde claim. Ik had haar onbewust verantwoordelijk gemaakt voor mijn geluk. Zij liep leeg in het eindeloze geven.
Waar we dit voelden en probeerden dit te doorbreken door grenzen te stellen, raakte de ander uit balans. Haar grens was mijn paniek.
Ik kan je vertellen: de periode waarin we dit moesten doorbreken, was de spannendste in onze relatie. We moesten leren 'vechten om te hechten'. Het lef hebben om grenzen te stellen en het lef hebben om die grenzen te respecteren voelde alsof we alles op het spel zetten.

De doorbraak kwam toen ik de meest bevrijdende les leerde:

Mijn vrouw is niet verantwoordelijk voor het vullen van mijn diepste leegte.

Die last kón zij niet dragen. Geen enkel mens kan dat. Ik moest zelf verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen hart en mijn eigen pijn.

En dit kon ik niet alleen.

Voor mij werd dit een reis met God. Ik moest ontdekken dat alleen God de diepste verlangens van mijn hart kan en wil vervullen. Ik moest leren God lief te hebben boven alles – ja, zelfs boven mijn vrouw en kinderen.
Dat klinkt misschien onromantisch, maar het bleek het meest liefdevolle te zijn dat ik voor mijn huwelijk kon doen.

Waar je grootste liefde is, daar ga je heen met je diepste pijn. Omdat God die plek innam, haalde dat de ongezonde, verstikkende druk van onze relatie af.

Pas toen kon ik mijn vrouw écht zien. Niet als iemand die mijn behoeften moest vervullen, maar als de persoon die zij is. En omdat zij ook door haar eigen pijn heen durfde te gaan, kwam er nieuwe balans. Er ontstond nieuwe vrijheid en nieuwe verbinding.

Van koffie met melk naar 'Duo Penotti'. Twee kleuren, onmogelijk te scheiden, maar duidelijk verschillend met elk haar eigen ruimte. Een relatie
waarin we elkaar niet nodig hebben om te overleven, maar waarin we kiezen om met elkaar te leven.
Ik kwam op het idee dit te delen, omdat ik het terug zag komen in verschillende gesprekken met mensen met wie ik een eindje optrek. De
angst om grenzen te stellen omdat je bang bent de ander te verliezen, of de uitputting van het altijd maar 'aan' staan voor de ander.

Herken jij die 'koffie en melk'-dynamiek?